เราใส่นาฬิกามือซ้าย
ที่ใส่มือซ้ายเพพราะถนัดขวา
ยกมือซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาง่าย แต่.......ถึงมีนาฬิกาเราก็ชอบไปสายอยู่ดี
นาฬิกาก็แค่บอกเวลา ไม่ได้ทำให้เราไปเร็วขึ้น 
อวัยวะในร่างกายที่มีสองชิ้นก็จะมีทั้งซ้าย-ขวา
ส่วนที่มีช้นเดียวก็จะอยู่ตรงกลาง........แล้วทำไมหัวใจถึงอยู่ข้างซ้าย?
ที่เป็นเช่นนั้นอาจจะเป็นเพราะว่า..........ใครบางคนอยากเตือนให้เรารู้ว่าหัวใจเราไม่หนักแน่นพอจะอยู่ตรงกลาง
แล้วก็ไม่มีมากพอที่จะ.............แบ่งเป็นสองด้วยเหมือนกัน

      

ไปอ่านเจอของวินทร์ เลียววาริณมา เจ๋งดีอยากให้คนอื่นอ่านบ้างอ่ะ (..แอบลอกเลียนแบบใครบางคนมา ..)

เล่ากันว่า ครั้งหนึ่งล้อต๊อกไปจับจ่ายที่ตลาดขายผลไม้แห่งหนึ่ง เขาบอกแม่ค้าขายส้มว่า ช่วยคัดส้มที่เปรี้ยวที่สุดออกมา นัยว่าจะเอาส้มเปรี้ยวไปถ่ายทำหนัง

แม่คำทำตาม แยกกองส้มเปรี้ยวส้มหวานออกมาเป็นสองกองใหญ่

ล้อต๊อกยิ้มอย่างมีเลศนัย กล่าวว่า ข้าพเจ้าเปลี่ยนใจแล้ว ว่าแล้วก็เหมาซื้อส้มกองหวานไปหมด

ใจของคนเราก็เป็นการผสมปนเประหว่างผลไม้สองกอง กองหนึ่งเป็นผลไม้รสหวาน อีกกองหนึ่งรสเปรี้ยว

สุขกับทุกข์ รักกับเกลียด ชื่นชมกับอิจฉา สมถะกับโลภ อารมณ์ขันกับอารมณ์เศร้า เหล่านี้คละเคล้ากันในใจเราทุกวัน ทุกวัน และทุกวัน

อารมณ์ "เปรี้ยว" ไม่จำเป็นต้องเป็นผลกระทบจากภายนอก บางครั้งนอนหลับตาในห้องปิดเงียบคนเดียว ผลไม้อารมณ์ก็สามารถเน่าเสียได้เช่นกัน หากไม่แยกมันออก ผลไม้ทั้งกองอาจเสียหายทั้งหมด

แต่การแยกกองเปรี้ยวออกมาได้ง่ายเหมือนแยกส้ม ธรรมชาติติดตั้งเครื่องมือให้เราทุกคนฟรีๆ คือ สติ คือการรับรู้สภาพจิตว่า กำลังอยู่ในอารมณ์ประเภทใด สติคือกรรมวิธีการบ่มอารมณ์

ผู้ใหญ่รุ่นก่อนสอนให้นับหนึ่งถึงสิบ เพื่อรอให้ "ส้มเปรี้ยว" กลายเป็น "ส้มหวาน"

ตั้งสติ ใจเย็นๆ รอคอยสักพัก ส้มเปรี้ยวก็กลายเป็นส้มหวาน

28 มีนาคม 2548

... ก็คือ

... เพื่อนธรรมดาๆคนนึงที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป

... ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง

... ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น

... ถึงจะมาสนิทกันได้

... บางที อาจไม่ใช่นิสัย ...

... บางที อาจไม่ใช่หน้าตา ...

... บางที อาจไม่ใช่ฐานะ ...

... บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้ ...

... แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ต้องเป็น มั น ค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี . . . *

... บางครั้ง ...

... เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป

... เพียงเพราะว่า มันไม่มีมันไปด้วย

... บางครั้ง ...

... นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน

... น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด

... บางครั้ง ...

... ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย

... เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้

... บางครั้ง ...

... ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้

... ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่

... บอกเป็นนัยๆว่า

... กู ยั ง อ ยู่ ต ร ง นี้.............*

. . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . . .

. . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . . .

... เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ ...

... มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน

... ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

... ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย ..........*

... แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก ...

... เพื่อน จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที

... เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที ...

... ก็ตอนที่อกหักนู่นแหละ

... ก็เคยคิดเหมือนกันนะ

... ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง ???

... เวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก

... ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย

... นานๆถึงจะโทรไปหาที

... แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา

... นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน

... อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน

... ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้ว ก็จะไล่มันให้กลับไปนอนเหอะ

... ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น

... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว

... แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า ...

... เพื่อน คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ

... แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ

... แต่แทนที่มันจะด่าว่าอกหักแล้วค่อยนึกถึงเพื่อน ...

... กลับกลายเป็นว่า

... "มึงรู้ไหมว่ากูดีใจแค่ไหน" ...

... "ที่เวลามึงเสียใจ" ...

... "กูเป็นคนแรกที่มึงนึกถึง" ...

... เพื่อน ... คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา

* แ ต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ร า ล้ ม ล ง

ไ ม่ ว่ า เ ร า จ ะ เ จ็ บ ม า จ า ก ไ ห น *